‘เธอก็แค่แฟนเก่า ที่ฉันเอาค่าเวลา’

———-

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย เขาไม่เคยบอกให้ตัวเองลืม วันอันเลวร้าย เมื่อแฟนรักที่เคยอุ้มชูตอนที่หล่อนตกต่ำ ทิ้งเขาไปแล้วเลือกเงิน เราสองคนไม่น่าจะมีอะไรติดค้างกัน นอกจากการทุ่มเทที่ยังไม่ได้ตอบแทน ดังนั้นเมื่อหล่อนมาเสนอหน้าให้เจออีกครั้ง เขาจะ‘เอา’ ในสิ่งที่ไม่เคยได้ เพื่อชดเชยเวลาที่เคยเสียไปกับผู้หญิงหน้าเงิน

———-

"คุณธามไทโกรธอะไรพุดชมพูคะ พุดชมพูก็มาตรงเวลาแล้ว"

"เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรอก แค่เห็นหน้าเธอฉันก็โกรธแล้ว โกรธมากด้วย"

"ถ้าไม่ชอบหน้าพุดชมพูขนาดนั้น ให้พุดชมพูมาอยู่บนเตียงคุณทำไมคะ"

"เธอไม่รู้เหรอว่า เวลานอนกับคนที่ไม่ชอบหน้า มองแล้วไม่เข้าตา มันได้อารมณ์สุดๆ ยิ่งเวลาที่ฉันอารมณ์ไม่ดี ก็พร้อมจะขยี้เธอให้แหลกลาญ"

"คุณมันผิดมนุษย์!"

พุดชมพูดตัวสั่น ผวาเมื่อเขาก้มลงมากัดบ่าขาวเนียน

"เสียวฟัน กัดไปเจอแต่กระดูกไม่มีเนื้อเลย"

"ถ้าอย่างนั้นรอให้พุดชมพูกินเยอะๆจนอ้วนพีกว่านี้ก่อนดีไหมคะ แล้วเราค่อยมาทำกันใหม่ อ๊ะ..."หญิงสาวอับอายรีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเขา เมื่อมือหนาปลดบราเซียร์จนอกนุ่มดีดตัว

"ว้าว! ก็ใช่ว่า จะมีแค่กระดูกอย่างเดียว"

"อ๊ะ"หน้าขาวอมชมพูแดงก่ำ เมื่อนิ้วหนาสะกิดยอดทรวง ทำไมเขาต้องทำอะไรน่าเกลียดแบบนี้ด้วย หญิงสาวตัวเกร็งเม้มปากเข้าหากัน พยายามไม่เปล่งเสียงน่าเกลียดออกมา เมื่อเขาเล่นกับทรวงสีหวาน

"คุณธามไท ไม่ได้ไปผับกับเพื่อนแล้วเหรอคะ"หญิงสาวพยายามเตือนให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่เวลามา‘เล่น’กับเธอ

"แล้วเธอเห็นว่าฉันไปไหมละ"

"แล้วมื้อเย็นละคะ ไม่ไปทานข้าวที่บ้านคู่หมั้นแล้วเหรอคะ"

"พูดมาก ไม่มีใครสั่งสอนหรือไงว่า เวลาจะสมสู่กันห้ามชวนคุย"

"อืม…ไม่…‘

คำเตือน!!

เรื่องนี้ไม่เน้นพล็อตหนักหน่วง วนอยู่ในเรื่องรักใคร่ พระเอกไม่ใจดีเหมือนหน้าตา แรกเป็นเสือ หลังๆเป็นหมาโบ้ มีคำหยาบบ้าง ใครเน้นพล็อตเนื้อหาแน่น อาจไม่ใช่แนวนะคะ ไม่มีนอกกายนอกใจ